Verslag 10

pancake pancakeetenVerslag 10                                                                                               07-03-2014

Hallo beste mensen,

 

Bij deze wil ik even een samenvatting maken van wat ik tot nu toe met het sponsorgeld heb gedaan. Helaas heeft mijn laptop kuren waardoor ik geen foto’s meer kan plaatsen, maar zodra ik thuis ben zal ik van al onze activiteitjes een verslagje maken met daarbij de bijbehorende foto’s.

 

Ik heb al eerder een verslag geschreven over de eerste keer dat ik iets met het sponsorgeld heb gedaan, maar ik heb van verschillende bronnen vernomen dat het verslag niet goed geplaatst is. Ik ga hem denk ik nog opnieuw plaatsen, maar ik herhaal hier even kort wat ik daar al in had gezet.

 

Wij zijn 18 februari samen met Madame (de leidster van het verblijf waar wij slapen) de stad in getrokken om spullen voor de meiden op het trainingscentrum te kopen. Ons hoofddoel was het vinden van stoffen, zodat ze daarmee kunnen oefenen om jurken te maken. Vervolgens hebben we ook nog 5o kilo rijst, 10 liter olie en 48 vellen bruin papier voor ze gekocht. Een geslaagd dagje!

 

Vorige week maandag zijn we samen met zuster Mary van de crèche op pad geweest om voornamelijk eten te kopen voor de crèche. Ook dit keer kochten we 50 kilo rijst en 10 liter olie. Maar er komt nog meer! Namelijk super veel blikjes tomatensaus, heel veel vis, maggie, cerrypoeder, een tafelkleed, bezems en boeken waaruit de kinderen Engels kunnen leren. Allemaal hele nuttige dingen! We merken nu al dat het tafelkleed een verstandige keuze was, dit scheelt namelijk heel veel schoonmaakwerk. Ook de bezems zijn een groot succes, aangezien ze voorheen alleen maar rieten stokjes hadden waar je niet goed mee kan vegen.

 

Gisteren zijn Kim en ik met z’n tweetjes wezen winkelen voor spullen die we nodig hadden voor het pannenkoeken bakken. Jaja, we hebben pannenkoeken gebakken voor de meiden in het trainingscentrum! Dit was nog een hele klus, pannenkoeken maken voor 20 personen. Al helemaal in een keuken wat je niet echt een keuken kan noemen. We waren bang dat we niet genoeg zouden hebben, maar uiteindelijk hebben we ieder een beste portie kunnen geven. Echte pannenkoeken wil ik het niet noemen, het waren eerder scrambled pancakes. Dit omdat we geen koekenpan hadden dus moesten we een enorme soeppan gebruiken. Maar het resultaat mocht er zeker zijn!

 

Ik ben al de sponsors heel erg dankbaar dat ik dit allemaal kan doen, het levert zo veel leuke momenten op! Ze zijn ontzettend dankbaar en oprecht blij met de spullen die we voor ze kopen. Ook de pannenkoeken zorgden ervoor dat de meiden helemaal gelukkig waren, ze hadden nog nooit zoiets gegeten en vonden het allemaal heel erg lekker. Ze gingen er spontaan van dansen en zingen, heel leuk om te zien. Dus bij deze; super bedankt allemaal! Zodra ik weer wat aan het lijstje kan toevoegen laat ik het jullie weten. Veel liefs!

Verslag 9

vlechtjes opvang

Verslag 9                                                                                                06-03-2014

Hoooi!

Ik heb al een tijdje niet meer iets getypt dus het leek me wel weer eens leuk een verslagje te schrijven, ookal heb ik niet veel spetterende dingen te melden.

De afgelopen tijd hebben we vooral gewerkt. We zijn nog een keer naar een meer geweest, genaamd Lake Bossemdwe (wat overigens heel mooi was) maar verder hebben we geen spannende uitstapjes meer gemaakt. Vanaf vandaag zitten we hier 50 dagen en dus officieel op de helft. We ziten nog vier weken in Kumasi en daarna gaan we nog 3 weken rondreizen. Tenminste, als alles goed verloopt wat betreft ons visum. Die moeten we namelijk verlengen en ze kunnen nog wel eens moeilijk gaan doen. Maandag gaan we daarmee aan de slag.

 

Een paar geinige/leuke/gewoon-leuk-om-te-vertellen dingetjes die ik de moeite waard vind om te melden:

 

Elke dag als we helemaal verhit terugkomen van onze dag werken (het is ongeveer anderhalf uur reizen van de crèche naar onze slaapplek) is het altijd weer spannend of we water en/of elektriciteit hebben. Hier valt geen touw aan vast te knopen, de ene week hebben we beiden in overvloed (tot zover je elektriciteit in overvloed kan hebben) en de andere week mogen we blij zijn als we één avondje niet in het donker hoeven te koken met een zaklamp op m’n kop. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik de aanwezigheid van water en stroom veel meer heb weten te waarderen.

 

Wat betreft eten gaat het prima, als ik m’n verslagen teruglees kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. Wat een aansteller was ik. Tot nu toe is gebleken dat ik helemaal nergens ziek van word en dat ik dus eigenlijk kan eten wat ik wil. Ook het eten wat we op straat kopen levert geen problemen op. We hebben zelfs al aardig wat lekkernijen ontdekt, namelijk de fruitballs (soort oliebollen maar dan 10 keer zo vet en met een krokant laagje) en de plantain (bananenchips). Eergisteren hebben we voor het eerst ‘Bai Wa Kee’ geprobeerd en dat bleek gewoon een zelfgemaakt cakeje te zijn. Heel lekker allemaal. Het leuke is dat je deze dingen gewoon vanuit de trotro kunt kopen. Dit is voor mij natuurlijk ideaal, gezien mijn luiheid. Je knipt eventjes met je vinger en je hebt een best maaltijdje te pakken. Qua kosten hoef je het ook niet te laten, je betaalt niet meer dan 15 of 30 cent. Ook het eten op de crèche kan ik erg waarderen, ookal is het gewoon een simpele portie rijst met saus en vis. Op de een of andere manier vind ik dat zo lekker! Op maandag en dinsdag ben ik gegarandeerd van een lekkere maaltijd, woensdag echter is wat minder plezierig. Dan eten we bijna altijd Banku. Dit is vies, echt heel vies. Het is een soort deeg maar super zuur en je eet het met je handen. Je moet het vervolgens in een soort drapje dippen wat eruit ziet als snot. Ik neem mezelf elke keer weer voor om het op te eten, maar tot nu toe ben ik daar niet in geslaagd.

 

Een ander geinig feitje wat ik even met jullie wil delen; ik ben de hele dag door mensen aan het beledigen. Ik doe namelijk alles met mijn linkerhand, want ik ben links. Hier is dat echter het meest respectloze wat je kunt doen. Ik heb helemaal niet door dat ik het doe, maar laatst waren we met een sister inkopen aan het doen voor de crèche en toen legde ze mij uit dat een vrouw heel boos op me was omdat ik haar het geld aangaf met m’n linkerhand. Ik heb nog met alle moeite geprobeerd het goed te maken maar ik had het helemaal verpest. Ze wou me niet meer aankijken. Oepsie.

 

Wat betreft de crèche zijn er ook nog tal van opmerkelijke momentjes te noemen maar dat wordt misschien wat te lang. Één geinig dingetje; ze leren hier allemaal liedjes waarvan de leraressen vaak zelf volgens mij niet eens een idee hebben wat ze zingen. Éen liedje gaat als volgt: ‘I can see a bear, standing on a tree. Where is my gun? If I see my gun, I will shoot, shoot, shoot and the bear would be mine!’ Iedereen zingt het vrolijk mee. Prima. Een ander heel logisch liedje: ‘Fox, fox, fox. Go in to the box. No, no, no. Why, why, why. Because I’m to biggy, because I’m to biggy.’

 

Ik begin ondertussen wel een beetje flauw te worden van het feit dat we ‘obronni’s’ (blanken) zijn en echt nooit met rust gelaten worden. Waar we ook gaan of staan, iedereen roept ons na. Alsof we een stel honden zijn. Van kinderen kan ik het nog wel begrijpen alleen bij volwassenen vind ik het echt een beetje vreemd worden. Als we niet reageren gaan ze alleen maar harder roepen. Vandaag waren er ook een aantal mensen die met ons op de foto wouden en daar een fotograaf voor gingen betalen. Ik voelde me net een celebrity. How fabulous! Gelukkig valt het rondom onze woonplaats nog wel mee, maar zodra we in de stad zijn wordt het echt vervelend. Mensen gaan echt aan ons trekken en laten niet los. Soms ben je wel een minuut in gevecht voordat je weer verder kunt. Ze willen dat we wat van ze gaan kopen maar begrijpen blijkbaar niet dat wij niet geïnteresseerd zijn ookal sleuren ze ons mee. Ze denken echt dat wij denken: ‘Goh, die man zit zo leuk aan mijn arm te trekken; laat ik daar eens wat gaan kopen!’ Laatst probeerde ik een man te slim af te zijn door weg te duiken voor zijn arm, alleen toen greep hij me bij m’n T-Shirt en bleef eraan trekken totdat iemand hem hier op aansprak. Jaja, ik kom niet zonder kleerscheuren thuis!

 

Morgen gaan we pannenkoeken bakken voor de meiden bij wie we verblijven. Dit gaat nog een leuke worden, midden op de dag in de hitte. Hopen dat ze het een beetje lekker gaan vinden!

 

 

Verslag 8

stoffen stoffen1 @theproject1

Verslag 8                                                                                                 18-02-2014

Hallo allemaal!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een verslag heb geschreven, dus het werd wel weer eens tijd. De reden dat ik geen verslagen meer heb geschreven is omdat ons leven hier momenteel redelijk gestructureerd is met weinig spectaculaire veranderingen. Vandaar dat ik niet echt dingen te melden had.

Jullie voelen het waarschijnlijk al aankomen, vandaag was een andere dag dan de dinsdagen daarvoor. Normaal gesproken gaan we op dinsdag altijd werken bij de crèche, alleen vandaag hadden we geregeld dat we met Madame (de leidster in het trainingscentrum waar we verblijven) naar de stad konden gaan om iets leuks met het sponsorgeld te gaan doen. Met de zuster, die werkt op het trainingscentrum, hadden we van tevoren besproken wat de opties waren en wat er nodig was voor de meiden. Ik zal nog even wat duidelijker uitleggen wat nou precies de bedoeling is van de meiden in het trainingscentrum, nu ik er zelf een beter beeld bij heb.

 

2 Jaar geleden is het trainingscentrum geopend. Hier wonen meiden van 16 tot 27 jaar die voorheen op de straat leefden. Via het straatkinderenproject waar wij voor werken zijn zij in aanraking gekomen met het trainingscentrum. Alleen de meiden die echt graag hun leven willen veranderen en niet meer op straat willen leven, zijn welkom. Hiervoor moeten ze door een bepaalde selectie, om er zeker van te zijn dat ze niet weg zullen gaan lopen. Dit is ook wel nodig, want er zijn in de tussentijd toch al 3 meiden geweest die het niet hebben volgehouden en weer zijn vertrokken. Op korte termijn is het straatleven voor velen toch aantrekkelijker, ze verdienen dan meteen geld en hebben geen verplichtingen. We merken ook dat het erg lastig is om de straatkinderen over te halen om naar het project in de stad te komen, dit omdat ze dan geen geld kunnen verdienen en dus het nut er niet van in zien.

 

Toch zijn er gelukkig ook straatkinderen die wel geïnteresseerd zijn in het trainingscentrum. Vanaf het moment dat ze op het trainingscentrum leven, volgen ze een traject waarbij ze worden opgeleid tot naaisters en kapsters. Ook leren ze er koken waardoor ze later ook nog een cateringbedrijf zouden kunnen starten. Alles wordt gefinancierd door het straatkinderenproject. Na 2 jaar moeten ze het trainingscentrum weer verlaten, maar wel met een diploma op zak waardoor ze opzoek kunnen gaan naar een baan.

 

Met de zuster kwamen we tot de conclusie dat het een goed idee zou zijn als we stoffen konden gaan kopen van het sponsorgeld. Met de stoffen kunnen ze goed oefenen met naaien en tegelijkertijd iets leuks voor zichzelf maken. Dit leek ons ook wel een nuttige besteding, lettende op het feit dat ze er op korte maar ook op lange termijn wat aan moeten hebben. Madame kwam vanochtend ook nog met het voorstel om rijst, olie en bruin papier te gaan kopen van ons geld. Dit bruine papier wordt hier gebruikt bij het naaien om vormen en dergelijke uit te kunnen knippen. (Veel verstand van naaien heb ik niet, maar dat is wat ik er van begreep)

 

Zo doende zijn we de stad in getrokken. We hebben verschillende soorten stoffen uitgezocht waarmee de meiden allemaal een eigen shirtje kunnen maken. De stoffen zijn hier echt heel mooi, Ghana staat natuurlijk ook bekend om de mooie stoffen en dat hebben we nu met eigen ogen kunnen aanschouwen. We zijn van plan om zelf ook nog stof te kopen en daarvan een jurk te laten maken door een van de meiden hier.

Na het kopen van de stoffen begon het heel hard te regenen en zijn we een steegje ingedoken om te schuilen. We kwamen uiteindelijk terecht in een hele lange gang waar echt honderden mensen bezig waren kleding te maken. Het was echt heel interessant om te zien, maar zodra ik vroeg of ik wat foto’s mocht maken werd ik meteen afgesnauwd: ‘No! Only if you pay money!’ Duidelijk. Het waren niet de vriendelijkste mensen. Ik heb dus maar heel stiekem wat fotootjes genomen, met gevaar voor eigen leven.

 

Toen de regen eenmaal was opgehouden gingen we opzoek naar bruin papier. We moesten 48 vellen, wat nog een hele klus was. De rijst was ook nog een leuke opgave, we hebben en zak van 50 kilo weten te scoren. Ook moest er nog 10 liter olie gekocht worden waardoor we uiteindelijk met veel extra gewicht weer op het trainingscentrum aankwamen.

 

Hier werden we juichend ontvangen. Iedereen was zo blij met de spullen! De zuster gaf ons een enorme knuffel, heel aandoenlijk. Ze riep iedereen bij elkaar en legde uit dat wij van mensen uit Nederland geld hadden meegekregen om spullen voor de kinderen te kunnen kopen. Vervolgens deelden ze de stoffen uit en de meiden waren helemaal gelukkig. Ze hebben ons allemaal één voor één bedankt en beladen met knuffels en lieve woorden. Dus sponsors, dat is allemaal voor jullie!

 

We zijn van plan om volgende week het eten van de crèche voor één week te financieren en daarna kijken we weer verder wat voor leuke, handige dingen we nog meer kunnen doen van het sponsorgeld. Dat was het weer, adieu!

 

 

 

Verslag 7

ttrip1 tree mokeys

Verslag 7                                                                                          03-02-2014

 

Haai daar was ik weer!

 

Zondagochtend zijn wij vroeg vertrokken naar het Monkey Sanctuary. Dit is een stuk bos waar verschillende soorten apen leven. Om half 3 hadden we daar afgesproken met een Nederlands meisje die via internet contact met ons had opgezocht.

 

De reis verliep prima, we konden makkelijk trotro’s vinden en we kwamen elke keer weer aan op de plek waar we naar toe wouden. Dat was weer mooi meegenomen! Alleen met het laatste stukje hadden we wat meer moeite. We konden geen trotro’s meer vinden die naar het Monkey Sanctuary reden en de enige andere optie die we nog hadden was een taxi. Nou valt een taxi qua kosten in vergelijking met Nederland reuze mee, maar doordat je gewend raakt aan de Ghanese prijzen vind je taxi’s al gauw te duur. We besloten gewoon even te vragen hoeveel het zou kosten en de beste man verwachtte dat wij 600 cedi zouden betalen. Dit is 200 euro. Voor een kwartiertje in een taxi. Lastig… Maar nee, bedankt. De volgende taxichauffeur vroeg 40 cedi. Alsnog een te hoge prijs, maar helaas waren we afhankelijk van ze en dat hadden ze natuurlijk door. We hebben uiteindelijk voor 25 cedi een taxi weten te regelen, dat is ongeveer 4 euro per persoon. Later hoorden we dat de normale prijzen voor die taxirit 3.5o cedi is. Ach ja.

 

Eenmaal aangekomen werden we heel vriendelijk ontvangen. Er was genoeg plek om te kunnen overnachten en avondeten kon ook geregeld worden. We kwamen meteen al twee westerlingen tegen waar we mee aan de praat raakten. Een hele verademing, na 3 weken alleen maar met Afrikanen te hebben gesproken. Eén jongen kwam uit Oostenrijk (Patrick) en de ander uit Zweden (Hannes). Ook zij deden vrijwilligerswerk, een deel bij de apen en een deel op een school.

 

Vervolgens arriveerde Kim, het Nederlandse meisje, met nog een Nederlandse (Lauren) en twee Spanjaarden (Gabi en Pèpè). Allemaal stuk voor stuk hele leuke mensen. Ik was zo blij dat ik me weer een keertje bevond tussen allemaal Europeanen! Kim en Lauren deden net als wij vrijwilligerswerk in Ghana, Gabi en Pèpè zijn stewards en werken hier voor 3 maanden. Gabi was echt hilarisch, hij deed me heel erg denken aan de acteur die Borat speelt maar dan met een Spaans accent. We hebben even een tijdje met elkaar gepraat en om 4 uur begon de tour door het bos. De twee vrijwilligers, Patrick en Hannes, waren onze tourguides.

 

De tour was niet super bijzonder, ze hebben eventjes uitgelegd waarom de apen hier zo heilig zijn en vervolgens mochten we bananen kopen om ze te voeren. Dit was wel weer erg geinig om te doen. Er waren ook nog een paar mooie bomen waar we in konden klimmen en het hoogtepunt was toch wel de apenbegraafplaats. Er lagen een stuk of 25 apen begraven met allemaal een gedenkpaaltje. Later kwamen we er achter dat er ook nog twee mensen tussen lagen, waar ik zonder te weten vrolijk over heen was gelopen. Op een gegeven moment vroeg Robert (de Ghanese chauffeur van Gabi en Pèpè): ‘Do the other monkeys come here to cry?’. Wij natuurlijk allemaal lachen, want het was een leuk grapje voor een Ghanees. Maar helaas…hij maakte geen grapje en was juist heel serieus. Ai…

 

Rond 6 uur was de tour afgelopen en stond het eten voor ons klaar. Dit viel helaas een beetje tegen, we kregen witte rijst met een héél klein beetje tomatensaus. Het licht was op dat moment ook uitgevallen en vanaf 6 uur is het donker in Ghana. We hebben dus een beetje moeten improviseren met zaklampjes op mobieltjes om elkaar te kunnen zien. Op dat moment voelde het echt een beetje als kamperen. Het was heel gezellig, we hebben tot ongeveer 9 uur met z’n allen aan tafel gezeten en daarna zijn we naar bed gegaan.

 

In de ochtend kregen we pannenkoeken (!) als ontbijt. Deze waren zoo lekker! Daarna zijn we weer vertrokken naar Kumasi. Kim en Hannes reisden met ons mee en rond 3 uur waren we weer op ons vertrouwde plekkie. Al met al een zeer geslaagd uitstapje!

 

 

Verslag 6

creche cuty

Verslag 6                                                                                               29-01-2014

 

Hoi!

 

Bij deze even een samenvattinkje over hoe de afgelopen ‘werkdagen’ zijn verlopen.

 

Vanaf maandag zijn wij aan het werk op de crèche. Nou dat is me toch dolletjes! In totaal zijn er ongeveer 15 kindertjes met de leeftijd 1 tot en met 5. We beginnen in de ochtend rond 9 uur met een paar liedjes en herhalen daarna ongeveer 30 keer het alfabet. Ook moeten we ze leren tellen van 1 tot en met 20. Gezien de leeftijd is de concentratie niet erg hoog, waardoor ik af en toe het gevoel heb dat ik tegen een muur aan sta te praten. Het feit dat ze mij niet kunnen verstaan werkt ook niet echt mee. Je kan zo vaak ‘stop it!’ roepen als je wilt, ze hebben geen idee wat je zegt. Op zich wel geinig, het houdt je creatief. Zo heb ik ze het duimgebaar weten te leren, waarmee ik aangeef dat ze iets goed doen. Volgens mij beginnen ze het een beetje te begrijpen.

 

Na ongeveer een uurtje ‘les’ te hebben gegeven mogen ze spelen. Vanaf dat moment ben ik niet meer veilig. Alle kindertjes stormen in één keer op me af en ze willen allemaal op me klimmen. Ondertussen pletten ze elkaar waardoor het altijd eindigt in een huilfestijn. Het duurt een kwartier voordat ze allemaal weer getroost zijn en dan begint het feestje weer van voren af aan.

 

In de middag moeten ze een dutje gaan doen, het is een heel karwei ze allemaal in slaap te krijgen. Er zitten een paar jochies bij die het vertikken om te luisteren, ze gaan dan ook vrolijk alle slapende kinderen slaan en schoppen. Na een tijdje worden ze gelukkig bijna altijd wel moe. Zodra ze allemaal slapen ben ik uitgeteld en slaap gezellig met ze mee.

 

In de keuken maken de andere leidsters eten klaar, wat ze na het slapen mogen opeten. Elke middag hetzelfde; rijst met vis. Dit wordt steeds één grote kliederboel, de helft van wat er op het bordje ligt belandt standaard op de grond. De rijst zit overal; in hun haar, in hun kleren, in hun oren.. Lang leve de primitieve vegertjes (een paar vastgebonden takjes) waar we alles mee schoon mogen maken!

 

Vervolgens is het weer tijd voor een paar klassikale lesjes ‘alfabet’, ‘tafels’ en ‘fruitsoorten’. Gelukkig zijn de meeste kindertjes aan het begin heel enthousiast waardoor het wel echt leuk is om te doen, alleen na een tijdje raken ze verveeld (wat ik ook wel snap) en dan is het over met de pret.

 

Dan is het tijd voor, jawel, het verschonen van de luiers! Ze doen hier niet aan billendoekjes of wc-papier dus ik mag ze onder de douche schoonmaken met mijn handen. Ik zal jullie de details besparen. Een ervaring op zich. Ik leer hier in ieder geval heel veel! Als ik ooit nog zoiets als billenveger wil worden staat dit al goed op mijn cv. (goh wat een goeie grap)

 

Rond half 3 worden de meeste kinderen opgehaald en is het tijd voor de grote schoonmaak. Om 4 uur gaan Kim en ik er vandoor, anders zijn we niet voor het donker thuis. Tot nu toe waren het enerverende daagjes!

Het klinkt trouwens misschien een beetje alsof ik het niet leuk vind maar dat is niet het geval. Ik vind het super geinig om te doen! Ik heb nooit echt een carrière in de kinderopvang geambieerd (en na deze ervaring blijft dat denk ik zo) maar ik vermaak me prima met deze kiddo’s. Ze zijn stuk voor stuk toch wel erg cute en ik ben blij dat ik ze nog wat langer mag meemaken.

 

Dat was het weer, veel groetjes!

Verslag 5

@projectpool

Verslag 5                                                                                                 24-01-2014

Hallo!

 

Vandaag hebben we een beetje een chilldagje dus ik dacht; tijd voor een verslagje! De laatste paar dagen zijn vrij goed verlopen waardoor ik in eerste instantie niet de behoefte voelde om een verslag te schrijven. Toch is het denk ik leuk om juist op die momenten ook af en toe eens een verslag te schrijven, anders krijgen jullie een beetje een vertekend beeld.

 

Ik begin me steeds meer op mijn plek te voelen hier. Het feit dat onze kamer zo ruim is kan ik zeer waarderen. De laatste paar dagen is de stroom ook niet meer uitgevallen waardoor de ventilator het s’ nachts bleef doen. Hierdoor kan ik wat beter slapen, al valt dat alsnog wel tegen. Om 6 uur staan de meisjes hier op en dan is het over met de slaap. Hoe zeer ik ook probeer er tegen te protesteren, uitslapen kan ik hier wel vergeten.

 

We zijn woensdag voor het eerst alleen op pad geweest. Via een trotro (het Ghanese openbaar vervoer) zijn we naar Kumasi gereden om daar wat internet te vinden. Een trotro is een klein, lelijk, aftands busje waar ongeveer 20 mensen in worden gepropt. De eerste paar keren dacht ik echt: ‘wat is dit voor debiel systeem?!’ maar na een paar keer erin gezeten te hebben wen je eraan. Je springt in het busje, je propt jezelf in een stoel en gaat dood van de hitte. Je hebt het gevoel dat het busje zo in elkaar kan storten, maar gek genoeg kom je er altijd weer heel uit.  Bij de deur zit een jongen die het geld int, na een tijdje wijst hij je aan en moet je ongeveer 1 cedi onverhandigen (3o cent). Iedereen doet dit ook braaf en tot mijn verbazing werkt dit systeem dus toch nog best aardig.

 

Ik ben blij dat we nu zelfstandig onze weg in Kumasi kunnen vinden, voor mijn gevoel hebben we nu wat meer vrijheid en zitten we niet meer zo opgesloten. Het water hier is nog wel echt een probleem, de afgelopen 2 dagen hadden we geen water waardoor we onszelf en onze kleren niet konden wassen. Ook het koken werd daardoor vrij lastig.

 

Het toppunt van deze dag was het zwembad die we vandaag voor het eerst ontdekt hebben. Dit was helemaal toppie. Eindelijk een beetje afkoeling! We gaan proberen om elke vrijdag naar het zwembad te gaan, ze hebben er namelijk ook hamburgers en pizza’s!

(Nou ben ik niet een mega pizzaliefhebber, maar geloof me; na 10 dagen alleen maar rijst is al het andere eten meer dan welkom!)

 

Maandag gaan we voor het eerst op de crèche werken, dan pas weten we helemaal hoe onze weken er uit gaan zien.

 

Dat was het weer voor vandaag, toedels!

Verslag 4

IMG_2913 church

Verslag 4                                                                                               22-01-2014

Hallootjes,

Gisteren was dag 6 en ook meteen de dag van het tweede ziekenhuisbezoek. Doen we toch leuk. Ik zal maar weer eens bij het begin beginnen…

Ik had de dag daarvoor al in de ochtend en in de avond flinke bloedneuzen gehad. Ik zocht er niet veel achter, maar vond het wel opvallend dat het twee keer op één dag gebeurde. De volgende ochtend werd ik wakker en het was weer raak. Ik ben meteen naar de badkamer gestormd maar het was echt niet te stoppen. Het bloed spoot er letterlijk uit, van alle kanten. Er kwam ook best wel wat bloed uit mijn mond. Ik begon een beetje duizelig te worden. Ik besloot om even naar buiten te gaan, anders kwam de hele kamer onder het bloed te zitten. Eenmaal buiten kwamen alle meisjes om me heen staan. Ze waren aan het schreeuwen want het zag er waarschijnlijk wat dramatisch uit. Op een gegeven moment hield ik m’n hoofd een beetje omhoog en meteen kwamen er klodders bloed uit m’n mond. De vrouw die hier in het trainingscentrum werkt belde meteen om een chauffeur te regelen zodat ik naar de dokter kon, maar niemand nam op. Na 20 minuten begon het bloeden gelukkig te stoppen en heb ik me even snel opgefrist. Om 8 uur werden we opgehaald en weer naar hetzelfde ziekenhuisje gebracht.

In het ziekenhuis dacht iedereen dat we er weer waren voor Kim, pas later drong het tot mensen door dat we er dit keer voor mij waren. Ook de dokter moest even omschakelen.

Ze hebben een bloedtest gedaan waar niets boeiends uitkwam, dus het heeft waarschijnlijk te maken met de warmte. Tot nu toe gaat het dus toppie!

 

Zodra we klaar waren bij de dokter zijn we weer naar het project gegaan. Daar was Sr. Olivia, het hoofd van deze hele organisatie. We hebben even een gesprekje met haar gehad wat heel erg opluchtte. Ze kon ons vertellen dat wij van maandag tot woensdag op de crèche gaan werken met kinderen van 1.5 tot 5 jaar. Op donderdag werken we in Kumasi op het project waar we nu al twee keer eerder zijn geweest en op vrijdag mogen we leuke dingen gaan doen met de meisjes die hier op het trainingscentrum wonen. Ik ben blij dat het nu wat duidelijker is wat we de komende weken zullen gaan doen. Ook hebben we al onze zorgen geuit (eten, geld) en ze heeft ons weten gerust te stellen. Ze was heel aardig en begreep onze problemen. Omdat zij veel met buitenlanders werkt en zelf ook regelmatig in Europa is geweest, weet ze hoe het voor ons is om in een totaal andere wereld te moeten leven. Dit voelde erg fijn.

 

Tot nu toe voel ik me nog wel eens onbegrepen, de mensen zijn zo anders. Je hoort steeds van iedereen dat ze in Ghana zo aardig en vriendelijk zijn, maar als ik over straat loop merk ik daar weinig van. Ze kijken allemaal erg chagrijnig en als je wat bananen van iemand koopt kan er geen lachje vanaf. Dit viel mij aan het begin erg tegen. Wat ik wel merk is dat zodra je mensen wat langer kent, ze wel heel lief zijn. De meisjes waar we mee op het trainingscentrum slapen zijn heel zorgzaam en willen alles voor ons doen.

 

Vandaag heb ik een rustdag voorgeschreven gekregen van de dokter waardoor we niet zoveel kunnen doen, hier balen we een beetje van want we vervelen ons hier best wel snel. We hebben besloten om er toch even op uit te trekken, hopen dat we weer wat internet kunnen vinden.

 

Dat was het weer voor vandaag!

 

Verslag 3

@theProject

streetlife

Verslag 3                                                                                                20-01-2014

Hallo dames en heren,

Het is dag 5 en het eerste ziekenhuisbezoek zit er al weer op! Dat doen we toch leuk. Ik zal even bij het begin beginnen.

 

Vandaag was de eerste dag dat we naar het straatkinderenproject gingen. We werden om 8 uur s’ ochtends opgehaald. We hadden er zin in, gingen ervan uit dat dit de eerste dag zonder tegenslagen zou worden.

 

We kwamen aan en werden voorgesteld aan de staf, hele lieve mensen. Na een kleine introductie gingen we met één van de stafleden, Ibrahim, de straat op om kinderen op te halen. Zoals ik het tot nu toe begrijp kunnen de straatkinderen elke dag zelf bepalen of ze langs willen komen, ze kunnen daar dan even uitrusten en douchen als ze dat zouden willen. Ook heb ik al een klaslokaaltje gespot dus volgens mij krijgen ze er ook les. Maar zoals jullie al merken, ik weet het zelf allemaal nog niet zo goed.

 

Eenmaal aangekomen op de plek waar heel veel straatkinderen zich verzamelen, ging Ibrahim een paar kinderen aanspreken. We konden hem niet verstaan maar waarschijnlijk was hij de kinderen aan het uitleggen dat ze met ons mee konden om uit te rusten en dat soort dingen.

We trokken erg veel aandacht door onze huidskleur, uiteindelijk stonden er denk ik wel 30 kinderen om ons heen. Ze vonden ons heel interessant en hadden aan het begin meer aandacht voor ons dan voor Ibrahim, waar ik een beetje van baalde. Ze gingen aan ons haar zitten en sommigen gingen ook echt een paar keer ons aanraken. Misschien wouden ze weten of we afgeven. Gelukkig ging de aandacht op een gegeven moment wel naar Ibrahim, waardoor de meeste kinderen zijn verhaal wel meekregen.

 

Het was erg druk en heel warm. We stonden al wel een half uur midden in de brandende, hete zon. Ineens hoor ik Kim tegen me zeggen: ‘Puck, is het goed als ik even tegen je aanleun?’ en nog voor ik doorhad wat ze zei stortte ze in en lag ze op de grond. Ze was flauw gevallen. Iedereen stormde op ons af, ik was op dat moment al lichtelijk in paniek. Gelukkig kon ik samen met Ibrahim haar optillen en even leek het alsof ze er weer was. Na ongeveer 2 stappen gezet te hebben viel ze weer flauw. Dit ging niet goed. We probeerden het nog een keer maar dit keer kreeg ze een epileptische aanval, haar ogen rolden naar boven en haar armen draaiden op een hele gekke manier om. Toen was ik echt bang. Het zag er heel slecht uit. Iedereen stormde op ons af, ik bleef maar roepen: ‘Give her some space, give her some space!’ Ik wist niet wat ik moest doen, waar we naartoe konden, wat het beste was.

Gelukkig was er een man die Kim wist op te tillen en samen met Ibrahim tilden ze haar naar een weg. Ik ben er snel achteraan gerend, Kim bungelend over de schouder van een onbekende man.

 

Zodra we de weg hadden gevonden, stond Kim gelukkig al weer met beide benen op de grond. Maar ja hoor, nog geen twee seconden later ging ze er weer vandoor. Daar lag ze weer, op de stoep. Mensen bleven maar op ons afstormen, wel met de juiste bedoelingen had ik het idee. Gelukkig kwam er al vrij snel een taxi aan en de mannen die Kim droegen hebben haar daar ingeduwd. Ik ben voor in de taxi gesprongen en zo zijn we naar het ziekenhuis gereden. In de taxi kwam Kim al vrij snel weer bij, de schaduw en de wind deden haar goed.

 

In het ziekenhuis (of eerder, een miniziekenhuisje) ging het al weer wat beter met Kim. Ze kon zich er niet zoveel meer van herinneren, wat ik ook wel had verwacht. Ze heeft daar een bloedtest moeten doen maar daar kwam niets schokkends uit.

 

Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat we al een paar dagen heel weinig hebben gegeten. Als ontbijt namen we bananen en als avondeten mango’s. Nu kan je denken: ‘ja wat een debiel ben je dan ook?!’, maar het is tot nu toe erg moeilijk voor ons geweest om aan eten te komen. De hygiëne in het huis waar we verblijven is erg slecht, dus durven we hier niet hun maaltijden te eten. Ze wassen hier bijna nooit hun handen. Daar komt ook nog eens bij dat ze 10 euro per dag voor vragen als we mee eten. Zelf koken is ook niet echt een optie aangezien de messen, de snijplanken, de borden en het bestek enkel maar met water worden afgespoeld. Water waar we niet van mogen drinken. Ze gebruiken geen afwasmiddel dus schoon is het niet.

 

Gelukkig hebben we vandaag brood weten te scoren in Kumasi. Dit gaan we voortaan als ontbijt nemen, plus nog bananen. Als avondeten hadden we bedacht om op straat rijst te kopen wat meteen te eten is. Over het algemeen wordt dat afgeraden, maar waar en wat we ook zullen eten; het is toch niet hygiënisch. Het is niet anders.

 

Hopelijk verloopt het morgen wat soepeler en wordt ons ook wat meer duidelijk wat van ons verwacht wordt op het project.

 

Groetjes!

Kumasi

Verslag 2                                                                                                                                        18-01-2014IMG_2908 IMG_2934

 

Goeiedag allemaal,

 

Vandaag hoop ik even wat internet te kunnen vinden in Kumasi zodat ik de verslagen online kan zetten.

 

Gisteren zijn wij s’ochtends met de bus naar Kumasi vertrokken. De busrit was erg oké, fijne bus met airco. Het duurde ongeveer 5 uur, maar dankzij de natuur die ik kon bewonderen was dat geen probleem. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de omgeving me doet denken aan Jungle Book, terwijl ik in mijn hoofd dacht dat het er hier een beetje uit zou zien zoals in The Lion King. Het is hier echt heel groen, met veel hoge bomen.

 

We hadden alleen één klein probleempje, we wisten niet precies bij welke bushalte we uit moesten stappen. Ik had al een paar keer met Sr. Caroline gebeld maar zij was echt niet te verstaan. Op een gegeven moment dacht ik dat ze vroeg of we even aan iemand in de bus konden vragen waar we waren. Vervolgens vroeg die vrouw aan wie we dat vroegen of we wisten waar we naartoe moesten. Toen we aangaven dat we eigenlijk geen idee hadden begon iedereen in de bus zich er mee te bemoeien. Er werd tegen ons gezegd:

‘Als je in Kumasi moet zijn moet je er nu uit!’ Dus wij dat maar doen. Vanaf toen werd het een chaos. We stapten de bus uit en wouden onze bagage pakken, maar we werden bestormd door allemaal mannen in blauwe shirts die ons wouden ‘helpen’. Het werd een getrek en geschreeuw want het bleek dat dit taxichauffeurs waren die ons in hun taxi wouden hebben. Iedereen ging onze bagage zoeken, want onderling was er concurrentie. Het was een geschreeuw van jewelste en mensen waren aan het duwen en trekken. Op een gegeven moment kwam mijn rugtas tevoorschijn en iedereen wou hem hebben. Ik raakte in paniek, ik dacht dat ze hem af gingen pakken. Ik heb toen met man en macht geprobeerd hem terug te trekken, wat uiteindelijk wel lukte. Maar dan had ik ook nog een koffer. Ik heb me nog nooit zo onveilig gevoeld. Niemand van die mannen had goede bedoelingen, maar dat is moeilijk in te schatten want af en toe zijn er wel mensen die het beste met je voor hebben.

 

Toen we eindelijk ons hadden los gerukt van de schreeuwende menigte liepen we tegen het volgende probleem aan. Waar waren we? Het plaatsje bleek Teq te heten dus ik belde Sr. Caroline dat we daar waren uitgestapt. Ze begreep er helemaal niets van en hing op. Daar stonden we dan, in de hete zon op een enorm druk kruispunt. Geen idee waar we waren. Op dat moment zag ik het allemaal even niet meer zitten. Op een gegeven moment had ik Sr. Caroline weer aan de lijn en zij vroeg of ik iemand in de omgeving aan haar kon geven, zodat diegene uit kon leggen waar we waren. Ik sprak de eerste de beste man aan die ik trof en legde het verhaal uit. Ineens kwamen er van alle hoeken andere mannen aan die ook wouden ‘helpen’. Ik zag mijn mobiel in de menigte verdwijnen en dacht: ‘Goodbye my lover’. Maar gelukkig was er één jongen die mij met de juiste redenen wou helpen en gaf mijn mobiel terug.

 

Nu was het afwachten of Sr. Caroline de jongen had begrepen. We stonden nog een half uur te wachten toen ik een smsje kreeg van ene Emanuel dat hij onderweg was. Na nog een half uur kwam hij gelukkig en bracht ons naar het trainingscentrum waar we slapen en werken.

 

Ik was erg benieuwd naar het trainingscentrum, zoals bij alles probeerde ik niet te hoge verwachtingen te hebben. Maar toen we aankwamen werd ik toch wel een beetje depressief. Het lijkt eigenlijk op een grote barak uit de Tweede Wereldoorlog, alleen maar grijs beton en nog niet af. En qua hygiëne is het misschien ook wel te verglijken met een barak. Toen we de auto uitstapten stormde iedereen op ons af om zich voor te stellen, wel heel lief. Maar de meisjes zijn over het algemeen ouder dan wij… De oudste is 27! Hoe kunnen we die nou gaan vermaken met mijn jojo’s en kleurpotloden?! We kregen een kleine rondleiding van een zuster en werden daarna alleen gelaten. Totaal geen uitleg over wat de bedoeling was of wat er van ons verwacht wordt.

 

Vanaf dat moment zaten Kim en ik er helemaal doorheen, dit was totaal niet wat we verwacht hadden. Er is hier ook geen water dus we kunnen ons niet douchen, laat staan onze kleren wassen. Het vervelendste van alles is nog wel dat we in de middle of nowhere zitten en nergens naartoe kunnen. Er is hier niemand die kan rijden, dus als we naar de stad willen is dat een heel gedoe. We zitten hier als het ware gevangen, en onze kamer is echt ontzettend ongezellig. We hadden al helemaal gepland om morgenvoeg te vertrekken en wel zien waar we uitkwamen, want we hadden het gevoel dat we hier niets konden betekenen. We voelden ons ook niet echt welkom. We besloten een gesprek aan te gaan met de zuster.

 

Zij kon ons vervolgens uitleggen dat het niet de bedoeling is dat we op het trainingscentrum gaan werken, maar in de stad bij de kinderopvang. We moeten dus elke dag heen en weer reizen naar Kumasi. Dat maakte het verhaal al ietsje anders. We besloten om het in ieder geval nog even aan te kijken tot maandag, want dan kunnen we beginnen met werken.

 

In de avond moesten we ons eigen maaltijdje gaan koken, maar gelukkig werden we geholpen want het is toch heel anders dan thuis. Alleen doordat ze daar de hele tijd alles met hun handen doen vertrouwde ik het eten eigenlijk niet echt. Ik kon het alleen niet laten staan dus heb er toch wat van gegeten en ik merk dat ik me nu al niet helemaal lekker begin te voelen… Ik hoop dat het overwaait.

 

Toen het donker begon te worden kwamen de insecten naar boven. Mensen die mij kennen weten wat voor probleem ik heb met insecten. Ik werd vanaf dat moment heel bang en durfde eigenlijk in geen één ruimte te zijn. Gelukkig valt het in onze kamer nog wel mee, dus daar kwam ik weer een beetje tot rust. Ik besloot me klaar te gaan maken voor de nacht en trok mijn T-Shirt uit. Ineens viel er een enorme kever uit mijn shirt, die dus al die tijd op me heeft gezeten. Ik werd helemaal gek. Ik voelde me nergens meer veilig. De klamboe kon ik ook niet ophangen omdat het plafond te hoog is. Op dat moment was ik er echt klaar mee.

 

Gelukkig hebben we een hele constructie weten te bedenken waardoor uiteindelijk de klamboe toch lukte, en zijn we gaan proberen te slapen. Helaas maken de zusters en de kinderen erg veel lawaai dus pas vanaf het moment dat zij stil zijn kan ik een beetje slapen. Maar uiteindelijk heb ik een prima nacht gehad.

 

Vandaag is weer een nieuwe dag, we gaan er vol goede moed tegen aan!

 

 

 

Mijn locatie .

Accra

IMG_2882

IMG_2896Dag 1                                                                                                                                                16-01-2014

Hai!

 

Ik zit nu op m’n kamertje in Accra dit verslag te typen. Wanneer ik dit online kan zetten weet ik niet, waarschijnlijk heb ik dan al weer veel meer meegemaakt. Maar ik wil graag beginnen bij het begin.

 

Gisteren kwamen wij rond half 10 aan op het vliegveld.  De vlucht verliep prima, bijna geen vertraging en we zijn ook niet neergestort. Meteen toen we uit het vliegtuig kwamen bevloog ons de hitte. Dit had ik enorm onderschat. Het is hier VERSCHRIKKELIJK heet. We werden opgehaald door een collega van Kim haar vader, Rita. Zij kwam samen met haar chauffeur Osman en bracht ons naar haar appartementje. Rita en Osman zijn super aardig, heel gastvrij en vriendelijk. Ik kan niet beschrijven hoe fijn het is om zo met onze reis te beginnen. Ik moet er niet aan denken dat we zelf nog een hostel hadden moeten zoeken in de nacht. Hier heb ik een super kamertje, met een ventilator. Ik heb niet veel geslapen, want door de hitte wil het nog niet helemaal lukken. M’n lichaam is het ook niet eens met de hitte, op de een of andere manier zet ik helemaal uit. Het lijkt wel alsof ik elk moment kan ontploffen.

 

Vervolgens hebben we om 8 uur ontbeten met een redelijk Europees ontbijt. Rita moest naar haar werk en Osman heeft ons door heel Accra geleid. Super! Ik keek mijn ogen uit. Dit is echt de drukste, vieste, meest chaotische stad waar ik ooit ben geweest. Wat natuurlijk wel te verwachten was, maar het viel me alsnog tegen. Op een gegeven moment bracht hij ons naar de markt waar we ongeveer anderhalf uur doorheen hebben gelopen. Dit was echt gekkenhuis; zoveel mensen op zo’n kleine ruimte die allemaal wat willen verkopen. Er is een enorme stroom van mensen die allemaal een andere kant op willen, de vrouwen dragen kilo’s eten op hun hoofd met ook nog eens hun baby op de rug. Met 34 graden. Gekte.

 

Op een gegeven moment waren Kim en ik helemaal oververhit, ik lach onszelf nog steeds uit. We hadden een knalrood hoofd en waren helemaal uitgedroogd en bezweet. De stank is ook onverdraaglijk, ik dacht bijna dat ik van m’n stokkie zou gaan. De riolering is super slecht en ze doen hier niet aan prullenbakken. Je loopt gewoon door het vuilnis heen.

 

In de middag hebben we geluncht met Rita en een paar collega’s van haar. We kregen vet met bonen voorgeschoteld (eigenlijk bonen met vet, maar dat is dus de grap). Op zich best lekker, maar zó vet. Ik heb het maar even overgeslagen. Nu moeten jullie niet denken dat ik niets wil uitproberen, nee nee. Ik heb namelijk al wel een kokosnoot gehad (waarvan ik niet wist dat er een soort van water in zat. En dat je vervolgens de schil kan eten. En dat het niet naar kokos smaakt. Ik voel me soms zo dom).

 

Nu zijn Kim en ik in het appartement van Rita en hebben eventjes tijd voor onszelf. Dit ga ik proberen te koesteren want het duurt waarschijnlijk 3.5 maanden voordat ik dat weer mee ga maken. Morgen vertrekken we om half 7 s’ ochtends naar Kumasi, waar we de zusters en de kinderen gaan ontmoeten. Tot zover, tot de volgende keer!