Kumasi

Verslag 2                                                                                                                                        18-01-2014IMG_2908 IMG_2934

 

Goeiedag allemaal,

 

Vandaag hoop ik even wat internet te kunnen vinden in Kumasi zodat ik de verslagen online kan zetten.

 

Gisteren zijn wij s’ochtends met de bus naar Kumasi vertrokken. De busrit was erg oké, fijne bus met airco. Het duurde ongeveer 5 uur, maar dankzij de natuur die ik kon bewonderen was dat geen probleem. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de omgeving me doet denken aan Jungle Book, terwijl ik in mijn hoofd dacht dat het er hier een beetje uit zou zien zoals in The Lion King. Het is hier echt heel groen, met veel hoge bomen.

 

We hadden alleen één klein probleempje, we wisten niet precies bij welke bushalte we uit moesten stappen. Ik had al een paar keer met Sr. Caroline gebeld maar zij was echt niet te verstaan. Op een gegeven moment dacht ik dat ze vroeg of we even aan iemand in de bus konden vragen waar we waren. Vervolgens vroeg die vrouw aan wie we dat vroegen of we wisten waar we naartoe moesten. Toen we aangaven dat we eigenlijk geen idee hadden begon iedereen in de bus zich er mee te bemoeien. Er werd tegen ons gezegd:

‘Als je in Kumasi moet zijn moet je er nu uit!’ Dus wij dat maar doen. Vanaf toen werd het een chaos. We stapten de bus uit en wouden onze bagage pakken, maar we werden bestormd door allemaal mannen in blauwe shirts die ons wouden ‘helpen’. Het werd een getrek en geschreeuw want het bleek dat dit taxichauffeurs waren die ons in hun taxi wouden hebben. Iedereen ging onze bagage zoeken, want onderling was er concurrentie. Het was een geschreeuw van jewelste en mensen waren aan het duwen en trekken. Op een gegeven moment kwam mijn rugtas tevoorschijn en iedereen wou hem hebben. Ik raakte in paniek, ik dacht dat ze hem af gingen pakken. Ik heb toen met man en macht geprobeerd hem terug te trekken, wat uiteindelijk wel lukte. Maar dan had ik ook nog een koffer. Ik heb me nog nooit zo onveilig gevoeld. Niemand van die mannen had goede bedoelingen, maar dat is moeilijk in te schatten want af en toe zijn er wel mensen die het beste met je voor hebben.

 

Toen we eindelijk ons hadden los gerukt van de schreeuwende menigte liepen we tegen het volgende probleem aan. Waar waren we? Het plaatsje bleek Teq te heten dus ik belde Sr. Caroline dat we daar waren uitgestapt. Ze begreep er helemaal niets van en hing op. Daar stonden we dan, in de hete zon op een enorm druk kruispunt. Geen idee waar we waren. Op dat moment zag ik het allemaal even niet meer zitten. Op een gegeven moment had ik Sr. Caroline weer aan de lijn en zij vroeg of ik iemand in de omgeving aan haar kon geven, zodat diegene uit kon leggen waar we waren. Ik sprak de eerste de beste man aan die ik trof en legde het verhaal uit. Ineens kwamen er van alle hoeken andere mannen aan die ook wouden ‘helpen’. Ik zag mijn mobiel in de menigte verdwijnen en dacht: ‘Goodbye my lover’. Maar gelukkig was er één jongen die mij met de juiste redenen wou helpen en gaf mijn mobiel terug.

 

Nu was het afwachten of Sr. Caroline de jongen had begrepen. We stonden nog een half uur te wachten toen ik een smsje kreeg van ene Emanuel dat hij onderweg was. Na nog een half uur kwam hij gelukkig en bracht ons naar het trainingscentrum waar we slapen en werken.

 

Ik was erg benieuwd naar het trainingscentrum, zoals bij alles probeerde ik niet te hoge verwachtingen te hebben. Maar toen we aankwamen werd ik toch wel een beetje depressief. Het lijkt eigenlijk op een grote barak uit de Tweede Wereldoorlog, alleen maar grijs beton en nog niet af. En qua hygiëne is het misschien ook wel te verglijken met een barak. Toen we de auto uitstapten stormde iedereen op ons af om zich voor te stellen, wel heel lief. Maar de meisjes zijn over het algemeen ouder dan wij… De oudste is 27! Hoe kunnen we die nou gaan vermaken met mijn jojo’s en kleurpotloden?! We kregen een kleine rondleiding van een zuster en werden daarna alleen gelaten. Totaal geen uitleg over wat de bedoeling was of wat er van ons verwacht wordt.

 

Vanaf dat moment zaten Kim en ik er helemaal doorheen, dit was totaal niet wat we verwacht hadden. Er is hier ook geen water dus we kunnen ons niet douchen, laat staan onze kleren wassen. Het vervelendste van alles is nog wel dat we in de middle of nowhere zitten en nergens naartoe kunnen. Er is hier niemand die kan rijden, dus als we naar de stad willen is dat een heel gedoe. We zitten hier als het ware gevangen, en onze kamer is echt ontzettend ongezellig. We hadden al helemaal gepland om morgenvoeg te vertrekken en wel zien waar we uitkwamen, want we hadden het gevoel dat we hier niets konden betekenen. We voelden ons ook niet echt welkom. We besloten een gesprek aan te gaan met de zuster.

 

Zij kon ons vervolgens uitleggen dat het niet de bedoeling is dat we op het trainingscentrum gaan werken, maar in de stad bij de kinderopvang. We moeten dus elke dag heen en weer reizen naar Kumasi. Dat maakte het verhaal al ietsje anders. We besloten om het in ieder geval nog even aan te kijken tot maandag, want dan kunnen we beginnen met werken.

 

In de avond moesten we ons eigen maaltijdje gaan koken, maar gelukkig werden we geholpen want het is toch heel anders dan thuis. Alleen doordat ze daar de hele tijd alles met hun handen doen vertrouwde ik het eten eigenlijk niet echt. Ik kon het alleen niet laten staan dus heb er toch wat van gegeten en ik merk dat ik me nu al niet helemaal lekker begin te voelen… Ik hoop dat het overwaait.

 

Toen het donker begon te worden kwamen de insecten naar boven. Mensen die mij kennen weten wat voor probleem ik heb met insecten. Ik werd vanaf dat moment heel bang en durfde eigenlijk in geen één ruimte te zijn. Gelukkig valt het in onze kamer nog wel mee, dus daar kwam ik weer een beetje tot rust. Ik besloot me klaar te gaan maken voor de nacht en trok mijn T-Shirt uit. Ineens viel er een enorme kever uit mijn shirt, die dus al die tijd op me heeft gezeten. Ik werd helemaal gek. Ik voelde me nergens meer veilig. De klamboe kon ik ook niet ophangen omdat het plafond te hoog is. Op dat moment was ik er echt klaar mee.

 

Gelukkig hebben we een hele constructie weten te bedenken waardoor uiteindelijk de klamboe toch lukte, en zijn we gaan proberen te slapen. Helaas maken de zusters en de kinderen erg veel lawaai dus pas vanaf het moment dat zij stil zijn kan ik een beetje slapen. Maar uiteindelijk heb ik een prima nacht gehad.

 

Vandaag is weer een nieuwe dag, we gaan er vol goede moed tegen aan!

 

 

 

Mijn locatie .

2 reacties op “Kumasi

  1. Hai Puck,

    Wat een belevenissen! Echt een hele nieuwe en vreemde wereld. Wat super om je verslag te lezen. Ik moet erom lachen en leef tegelijk ontzettend met je mee. Wat heb je al veel overwonnen. Noodgedwongen, maar toch! Een echte ontdekkingsreizigster. Ben heel benieuwd naar het vervolg: het werken in de kinderopvang, de gevolgen van het eten, de overlevingskansen van de zelfgefabriceerde klamboe, enzovoort. Zet ‘m op! Liefs, Jet

  2. Hoi schatje…wat n avontuur al zo aan het begin. Ik moet zeggen dat ik af en toe erg om je verhaal moet lachen, je kunt erg grappig schrijven!
    Ga ervoor schatje, Kim en jij kunnen dit samen!
    Kijk uit naar je vervolg verhaal
    XX monique

Reacties zijn gesloten.