Verslag 3

@theProject

streetlife

Verslag 3                                                                                                20-01-2014

Hallo dames en heren,

Het is dag 5 en het eerste ziekenhuisbezoek zit er al weer op! Dat doen we toch leuk. Ik zal even bij het begin beginnen.

 

Vandaag was de eerste dag dat we naar het straatkinderenproject gingen. We werden om 8 uur s’ ochtends opgehaald. We hadden er zin in, gingen ervan uit dat dit de eerste dag zonder tegenslagen zou worden.

 

We kwamen aan en werden voorgesteld aan de staf, hele lieve mensen. Na een kleine introductie gingen we met één van de stafleden, Ibrahim, de straat op om kinderen op te halen. Zoals ik het tot nu toe begrijp kunnen de straatkinderen elke dag zelf bepalen of ze langs willen komen, ze kunnen daar dan even uitrusten en douchen als ze dat zouden willen. Ook heb ik al een klaslokaaltje gespot dus volgens mij krijgen ze er ook les. Maar zoals jullie al merken, ik weet het zelf allemaal nog niet zo goed.

 

Eenmaal aangekomen op de plek waar heel veel straatkinderen zich verzamelen, ging Ibrahim een paar kinderen aanspreken. We konden hem niet verstaan maar waarschijnlijk was hij de kinderen aan het uitleggen dat ze met ons mee konden om uit te rusten en dat soort dingen.

We trokken erg veel aandacht door onze huidskleur, uiteindelijk stonden er denk ik wel 30 kinderen om ons heen. Ze vonden ons heel interessant en hadden aan het begin meer aandacht voor ons dan voor Ibrahim, waar ik een beetje van baalde. Ze gingen aan ons haar zitten en sommigen gingen ook echt een paar keer ons aanraken. Misschien wouden ze weten of we afgeven. Gelukkig ging de aandacht op een gegeven moment wel naar Ibrahim, waardoor de meeste kinderen zijn verhaal wel meekregen.

 

Het was erg druk en heel warm. We stonden al wel een half uur midden in de brandende, hete zon. Ineens hoor ik Kim tegen me zeggen: ‘Puck, is het goed als ik even tegen je aanleun?’ en nog voor ik doorhad wat ze zei stortte ze in en lag ze op de grond. Ze was flauw gevallen. Iedereen stormde op ons af, ik was op dat moment al lichtelijk in paniek. Gelukkig kon ik samen met Ibrahim haar optillen en even leek het alsof ze er weer was. Na ongeveer 2 stappen gezet te hebben viel ze weer flauw. Dit ging niet goed. We probeerden het nog een keer maar dit keer kreeg ze een epileptische aanval, haar ogen rolden naar boven en haar armen draaiden op een hele gekke manier om. Toen was ik echt bang. Het zag er heel slecht uit. Iedereen stormde op ons af, ik bleef maar roepen: ‘Give her some space, give her some space!’ Ik wist niet wat ik moest doen, waar we naartoe konden, wat het beste was.

Gelukkig was er een man die Kim wist op te tillen en samen met Ibrahim tilden ze haar naar een weg. Ik ben er snel achteraan gerend, Kim bungelend over de schouder van een onbekende man.

 

Zodra we de weg hadden gevonden, stond Kim gelukkig al weer met beide benen op de grond. Maar ja hoor, nog geen twee seconden later ging ze er weer vandoor. Daar lag ze weer, op de stoep. Mensen bleven maar op ons afstormen, wel met de juiste bedoelingen had ik het idee. Gelukkig kwam er al vrij snel een taxi aan en de mannen die Kim droegen hebben haar daar ingeduwd. Ik ben voor in de taxi gesprongen en zo zijn we naar het ziekenhuis gereden. In de taxi kwam Kim al vrij snel weer bij, de schaduw en de wind deden haar goed.

 

In het ziekenhuis (of eerder, een miniziekenhuisje) ging het al weer wat beter met Kim. Ze kon zich er niet zoveel meer van herinneren, wat ik ook wel had verwacht. Ze heeft daar een bloedtest moeten doen maar daar kwam niets schokkends uit.

 

Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat we al een paar dagen heel weinig hebben gegeten. Als ontbijt namen we bananen en als avondeten mango’s. Nu kan je denken: ‘ja wat een debiel ben je dan ook?!’, maar het is tot nu toe erg moeilijk voor ons geweest om aan eten te komen. De hygiëne in het huis waar we verblijven is erg slecht, dus durven we hier niet hun maaltijden te eten. Ze wassen hier bijna nooit hun handen. Daar komt ook nog eens bij dat ze 10 euro per dag voor vragen als we mee eten. Zelf koken is ook niet echt een optie aangezien de messen, de snijplanken, de borden en het bestek enkel maar met water worden afgespoeld. Water waar we niet van mogen drinken. Ze gebruiken geen afwasmiddel dus schoon is het niet.

 

Gelukkig hebben we vandaag brood weten te scoren in Kumasi. Dit gaan we voortaan als ontbijt nemen, plus nog bananen. Als avondeten hadden we bedacht om op straat rijst te kopen wat meteen te eten is. Over het algemeen wordt dat afgeraden, maar waar en wat we ook zullen eten; het is toch niet hygiënisch. Het is niet anders.

 

Hopelijk verloopt het morgen wat soepeler en wordt ons ook wat meer duidelijk wat van ons verwacht wordt op het project.

 

Groetjes!