Verslag 4

IMG_2913 church

Verslag 4                                                                                               22-01-2014

Hallootjes,

Gisteren was dag 6 en ook meteen de dag van het tweede ziekenhuisbezoek. Doen we toch leuk. Ik zal maar weer eens bij het begin beginnen…

Ik had de dag daarvoor al in de ochtend en in de avond flinke bloedneuzen gehad. Ik zocht er niet veel achter, maar vond het wel opvallend dat het twee keer op één dag gebeurde. De volgende ochtend werd ik wakker en het was weer raak. Ik ben meteen naar de badkamer gestormd maar het was echt niet te stoppen. Het bloed spoot er letterlijk uit, van alle kanten. Er kwam ook best wel wat bloed uit mijn mond. Ik begon een beetje duizelig te worden. Ik besloot om even naar buiten te gaan, anders kwam de hele kamer onder het bloed te zitten. Eenmaal buiten kwamen alle meisjes om me heen staan. Ze waren aan het schreeuwen want het zag er waarschijnlijk wat dramatisch uit. Op een gegeven moment hield ik m’n hoofd een beetje omhoog en meteen kwamen er klodders bloed uit m’n mond. De vrouw die hier in het trainingscentrum werkt belde meteen om een chauffeur te regelen zodat ik naar de dokter kon, maar niemand nam op. Na 20 minuten begon het bloeden gelukkig te stoppen en heb ik me even snel opgefrist. Om 8 uur werden we opgehaald en weer naar hetzelfde ziekenhuisje gebracht.

In het ziekenhuis dacht iedereen dat we er weer waren voor Kim, pas later drong het tot mensen door dat we er dit keer voor mij waren. Ook de dokter moest even omschakelen.

Ze hebben een bloedtest gedaan waar niets boeiends uitkwam, dus het heeft waarschijnlijk te maken met de warmte. Tot nu toe gaat het dus toppie!

 

Zodra we klaar waren bij de dokter zijn we weer naar het project gegaan. Daar was Sr. Olivia, het hoofd van deze hele organisatie. We hebben even een gesprekje met haar gehad wat heel erg opluchtte. Ze kon ons vertellen dat wij van maandag tot woensdag op de crèche gaan werken met kinderen van 1.5 tot 5 jaar. Op donderdag werken we in Kumasi op het project waar we nu al twee keer eerder zijn geweest en op vrijdag mogen we leuke dingen gaan doen met de meisjes die hier op het trainingscentrum wonen. Ik ben blij dat het nu wat duidelijker is wat we de komende weken zullen gaan doen. Ook hebben we al onze zorgen geuit (eten, geld) en ze heeft ons weten gerust te stellen. Ze was heel aardig en begreep onze problemen. Omdat zij veel met buitenlanders werkt en zelf ook regelmatig in Europa is geweest, weet ze hoe het voor ons is om in een totaal andere wereld te moeten leven. Dit voelde erg fijn.

 

Tot nu toe voel ik me nog wel eens onbegrepen, de mensen zijn zo anders. Je hoort steeds van iedereen dat ze in Ghana zo aardig en vriendelijk zijn, maar als ik over straat loop merk ik daar weinig van. Ze kijken allemaal erg chagrijnig en als je wat bananen van iemand koopt kan er geen lachje vanaf. Dit viel mij aan het begin erg tegen. Wat ik wel merk is dat zodra je mensen wat langer kent, ze wel heel lief zijn. De meisjes waar we mee op het trainingscentrum slapen zijn heel zorgzaam en willen alles voor ons doen.

 

Vandaag heb ik een rustdag voorgeschreven gekregen van de dokter waardoor we niet zoveel kunnen doen, hier balen we een beetje van want we vervelen ons hier best wel snel. We hebben besloten om er toch even op uit te trekken, hopen dat we weer wat internet kunnen vinden.

 

Dat was het weer voor vandaag!

 

3 reacties op “Verslag 4

  1. Jullie doen het goed! Zo leer je Ghana van binnen en buiten kennen. Was waarschijnlijk niet helemaal de bedoeling, maar toch! Weer bijzonder om je verhaal te lezen. Ik wacht op het boek. Hou je taai.
    Liefs Jet

  2. Hoi Puck, je verslag doet niet onder voor een waar filmscenario. Spanning & Sensatie! Ik zal maar niet roepen dat er nog n scheutje Liefde bij zou moeten (ik wil je ouders niet tegen me in het harnas jagen;-)
    Petje af hoe je t tot nu redt!
    Blijf gezond,
    Liefs, Gaby en Simon

  3. hey lieverdje,
    Zo maken jullie inderdaad de eerste dagen veel mee. Later kun je hier ws hartelijk om lachen. Het is ook niet niks om vanuit het luxe NL naar Ghana te gaan. Vind dat je het allemaal lkkr luchtig opschrijft, op de momenten zelf was het vast minder leuk. Dikke kus

Reacties zijn gesloten.