Verslag 8

stoffen stoffen1 @theproject1

Verslag 8                                                                                                 18-02-2014

Hallo allemaal!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een verslag heb geschreven, dus het werd wel weer eens tijd. De reden dat ik geen verslagen meer heb geschreven is omdat ons leven hier momenteel redelijk gestructureerd is met weinig spectaculaire veranderingen. Vandaar dat ik niet echt dingen te melden had.

Jullie voelen het waarschijnlijk al aankomen, vandaag was een andere dag dan de dinsdagen daarvoor. Normaal gesproken gaan we op dinsdag altijd werken bij de crèche, alleen vandaag hadden we geregeld dat we met Madame (de leidster in het trainingscentrum waar we verblijven) naar de stad konden gaan om iets leuks met het sponsorgeld te gaan doen. Met de zuster, die werkt op het trainingscentrum, hadden we van tevoren besproken wat de opties waren en wat er nodig was voor de meiden. Ik zal nog even wat duidelijker uitleggen wat nou precies de bedoeling is van de meiden in het trainingscentrum, nu ik er zelf een beter beeld bij heb.

 

2 Jaar geleden is het trainingscentrum geopend. Hier wonen meiden van 16 tot 27 jaar die voorheen op de straat leefden. Via het straatkinderenproject waar wij voor werken zijn zij in aanraking gekomen met het trainingscentrum. Alleen de meiden die echt graag hun leven willen veranderen en niet meer op straat willen leven, zijn welkom. Hiervoor moeten ze door een bepaalde selectie, om er zeker van te zijn dat ze niet weg zullen gaan lopen. Dit is ook wel nodig, want er zijn in de tussentijd toch al 3 meiden geweest die het niet hebben volgehouden en weer zijn vertrokken. Op korte termijn is het straatleven voor velen toch aantrekkelijker, ze verdienen dan meteen geld en hebben geen verplichtingen. We merken ook dat het erg lastig is om de straatkinderen over te halen om naar het project in de stad te komen, dit omdat ze dan geen geld kunnen verdienen en dus het nut er niet van in zien.

 

Toch zijn er gelukkig ook straatkinderen die wel geïnteresseerd zijn in het trainingscentrum. Vanaf het moment dat ze op het trainingscentrum leven, volgen ze een traject waarbij ze worden opgeleid tot naaisters en kapsters. Ook leren ze er koken waardoor ze later ook nog een cateringbedrijf zouden kunnen starten. Alles wordt gefinancierd door het straatkinderenproject. Na 2 jaar moeten ze het trainingscentrum weer verlaten, maar wel met een diploma op zak waardoor ze opzoek kunnen gaan naar een baan.

 

Met de zuster kwamen we tot de conclusie dat het een goed idee zou zijn als we stoffen konden gaan kopen van het sponsorgeld. Met de stoffen kunnen ze goed oefenen met naaien en tegelijkertijd iets leuks voor zichzelf maken. Dit leek ons ook wel een nuttige besteding, lettende op het feit dat ze er op korte maar ook op lange termijn wat aan moeten hebben. Madame kwam vanochtend ook nog met het voorstel om rijst, olie en bruin papier te gaan kopen van ons geld. Dit bruine papier wordt hier gebruikt bij het naaien om vormen en dergelijke uit te kunnen knippen. (Veel verstand van naaien heb ik niet, maar dat is wat ik er van begreep)

 

Zo doende zijn we de stad in getrokken. We hebben verschillende soorten stoffen uitgezocht waarmee de meiden allemaal een eigen shirtje kunnen maken. De stoffen zijn hier echt heel mooi, Ghana staat natuurlijk ook bekend om de mooie stoffen en dat hebben we nu met eigen ogen kunnen aanschouwen. We zijn van plan om zelf ook nog stof te kopen en daarvan een jurk te laten maken door een van de meiden hier.

Na het kopen van de stoffen begon het heel hard te regenen en zijn we een steegje ingedoken om te schuilen. We kwamen uiteindelijk terecht in een hele lange gang waar echt honderden mensen bezig waren kleding te maken. Het was echt heel interessant om te zien, maar zodra ik vroeg of ik wat foto’s mocht maken werd ik meteen afgesnauwd: ‘No! Only if you pay money!’ Duidelijk. Het waren niet de vriendelijkste mensen. Ik heb dus maar heel stiekem wat fotootjes genomen, met gevaar voor eigen leven.

 

Toen de regen eenmaal was opgehouden gingen we opzoek naar bruin papier. We moesten 48 vellen, wat nog een hele klus was. De rijst was ook nog een leuke opgave, we hebben en zak van 50 kilo weten te scoren. Ook moest er nog 10 liter olie gekocht worden waardoor we uiteindelijk met veel extra gewicht weer op het trainingscentrum aankwamen.

 

Hier werden we juichend ontvangen. Iedereen was zo blij met de spullen! De zuster gaf ons een enorme knuffel, heel aandoenlijk. Ze riep iedereen bij elkaar en legde uit dat wij van mensen uit Nederland geld hadden meegekregen om spullen voor de kinderen te kunnen kopen. Vervolgens deelden ze de stoffen uit en de meiden waren helemaal gelukkig. Ze hebben ons allemaal één voor één bedankt en beladen met knuffels en lieve woorden. Dus sponsors, dat is allemaal voor jullie!

 

We zijn van plan om volgende week het eten van de crèche voor één week te financieren en daarna kijken we weer verder wat voor leuke, handige dingen we nog meer kunnen doen van het sponsorgeld. Dat was het weer, adieu!