Verslag 9

vlechtjes opvang

Verslag 9                                                                                                06-03-2014

Hoooi!

Ik heb al een tijdje niet meer iets getypt dus het leek me wel weer eens leuk een verslagje te schrijven, ookal heb ik niet veel spetterende dingen te melden.

De afgelopen tijd hebben we vooral gewerkt. We zijn nog een keer naar een meer geweest, genaamd Lake Bossemdwe (wat overigens heel mooi was) maar verder hebben we geen spannende uitstapjes meer gemaakt. Vanaf vandaag zitten we hier 50 dagen en dus officieel op de helft. We ziten nog vier weken in Kumasi en daarna gaan we nog 3 weken rondreizen. Tenminste, als alles goed verloopt wat betreft ons visum. Die moeten we namelijk verlengen en ze kunnen nog wel eens moeilijk gaan doen. Maandag gaan we daarmee aan de slag.

 

Een paar geinige/leuke/gewoon-leuk-om-te-vertellen dingetjes die ik de moeite waard vind om te melden:

 

Elke dag als we helemaal verhit terugkomen van onze dag werken (het is ongeveer anderhalf uur reizen van de crèche naar onze slaapplek) is het altijd weer spannend of we water en/of elektriciteit hebben. Hier valt geen touw aan vast te knopen, de ene week hebben we beiden in overvloed (tot zover je elektriciteit in overvloed kan hebben) en de andere week mogen we blij zijn als we één avondje niet in het donker hoeven te koken met een zaklamp op m’n kop. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik de aanwezigheid van water en stroom veel meer heb weten te waarderen.

 

Wat betreft eten gaat het prima, als ik m’n verslagen teruglees kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. Wat een aansteller was ik. Tot nu toe is gebleken dat ik helemaal nergens ziek van word en dat ik dus eigenlijk kan eten wat ik wil. Ook het eten wat we op straat kopen levert geen problemen op. We hebben zelfs al aardig wat lekkernijen ontdekt, namelijk de fruitballs (soort oliebollen maar dan 10 keer zo vet en met een krokant laagje) en de plantain (bananenchips). Eergisteren hebben we voor het eerst ‘Bai Wa Kee’ geprobeerd en dat bleek gewoon een zelfgemaakt cakeje te zijn. Heel lekker allemaal. Het leuke is dat je deze dingen gewoon vanuit de trotro kunt kopen. Dit is voor mij natuurlijk ideaal, gezien mijn luiheid. Je knipt eventjes met je vinger en je hebt een best maaltijdje te pakken. Qua kosten hoef je het ook niet te laten, je betaalt niet meer dan 15 of 30 cent. Ook het eten op de crèche kan ik erg waarderen, ookal is het gewoon een simpele portie rijst met saus en vis. Op de een of andere manier vind ik dat zo lekker! Op maandag en dinsdag ben ik gegarandeerd van een lekkere maaltijd, woensdag echter is wat minder plezierig. Dan eten we bijna altijd Banku. Dit is vies, echt heel vies. Het is een soort deeg maar super zuur en je eet het met je handen. Je moet het vervolgens in een soort drapje dippen wat eruit ziet als snot. Ik neem mezelf elke keer weer voor om het op te eten, maar tot nu toe ben ik daar niet in geslaagd.

 

Een ander geinig feitje wat ik even met jullie wil delen; ik ben de hele dag door mensen aan het beledigen. Ik doe namelijk alles met mijn linkerhand, want ik ben links. Hier is dat echter het meest respectloze wat je kunt doen. Ik heb helemaal niet door dat ik het doe, maar laatst waren we met een sister inkopen aan het doen voor de crèche en toen legde ze mij uit dat een vrouw heel boos op me was omdat ik haar het geld aangaf met m’n linkerhand. Ik heb nog met alle moeite geprobeerd het goed te maken maar ik had het helemaal verpest. Ze wou me niet meer aankijken. Oepsie.

 

Wat betreft de crèche zijn er ook nog tal van opmerkelijke momentjes te noemen maar dat wordt misschien wat te lang. Één geinig dingetje; ze leren hier allemaal liedjes waarvan de leraressen vaak zelf volgens mij niet eens een idee hebben wat ze zingen. Éen liedje gaat als volgt: ‘I can see a bear, standing on a tree. Where is my gun? If I see my gun, I will shoot, shoot, shoot and the bear would be mine!’ Iedereen zingt het vrolijk mee. Prima. Een ander heel logisch liedje: ‘Fox, fox, fox. Go in to the box. No, no, no. Why, why, why. Because I’m to biggy, because I’m to biggy.’

 

Ik begin ondertussen wel een beetje flauw te worden van het feit dat we ‘obronni’s’ (blanken) zijn en echt nooit met rust gelaten worden. Waar we ook gaan of staan, iedereen roept ons na. Alsof we een stel honden zijn. Van kinderen kan ik het nog wel begrijpen alleen bij volwassenen vind ik het echt een beetje vreemd worden. Als we niet reageren gaan ze alleen maar harder roepen. Vandaag waren er ook een aantal mensen die met ons op de foto wouden en daar een fotograaf voor gingen betalen. Ik voelde me net een celebrity. How fabulous! Gelukkig valt het rondom onze woonplaats nog wel mee, maar zodra we in de stad zijn wordt het echt vervelend. Mensen gaan echt aan ons trekken en laten niet los. Soms ben je wel een minuut in gevecht voordat je weer verder kunt. Ze willen dat we wat van ze gaan kopen maar begrijpen blijkbaar niet dat wij niet geïnteresseerd zijn ookal sleuren ze ons mee. Ze denken echt dat wij denken: ‘Goh, die man zit zo leuk aan mijn arm te trekken; laat ik daar eens wat gaan kopen!’ Laatst probeerde ik een man te slim af te zijn door weg te duiken voor zijn arm, alleen toen greep hij me bij m’n T-Shirt en bleef eraan trekken totdat iemand hem hier op aansprak. Jaja, ik kom niet zonder kleerscheuren thuis!

 

Morgen gaan we pannenkoeken bakken voor de meiden bij wie we verblijven. Dit gaat nog een leuke worden, midden op de dag in de hitte. Hopen dat ze het een beetje lekker gaan vinden!

 

 

1 reactie op “Verslag 9

  1. Hoi schatje, zoals je ziet heeft je vader je weblog wat gepimpt :-) en de ‘bug’ gevonden zodat men weer kan reageren op je leuke verslagen!
    Dikke kus mnq

Reacties zijn gesloten.